Το χαστούκι των Ιταλών εναντίον στην Καγκελάριο Μέρκελ (;)

Όλα σχεδόν τα τηλεοπτικά κανάλια της Ελλάδας πανηγυρίζουν το αποτέλεσμα των ιταλικών εκλογών, σαν μία λαϊκή νίκη των νότιων λαών της Ευρώπης, εναντίον των καταδυναστευτικών πολιτικών της βόρειας Ευρώπης και ιδιαίτερα εναντίον μίας οικονομικοκοινωνικής γερμανικής ηγεμονίας, που λέγεται, ότι επιδιώκει να επιβάλει η Μέρκελ, ιδιαίτερα επί των νότιων ευρωπαϊκών λαών.

Βέβαια κανείς δημοκρατικά σκεπτόμενος δεν θα αμφισβητούσε το δικαίωμα σε κάθε ευρωπαίο πολίτη να εκφράσει ελεύθερα με την ψήφο του, αυτό που αυτός θεωρεί ότι είναι το καλύτερο, πρώτα για τον ίδιο και κατόπιν για όλη την κοινωνία μέσα στην οποία ζει. Και αυτό διότι μέσα σε μία δημοκρατικά οργανωμένη Κοινωνία η πολιτική είναι η μέθοδος διακυβέρνησης της συλλογικής ζωής των ανθρώπων, που μπορεί να οδηγήσει σε συλλογική ευημερία όλων αλλά και σε συλλογική δυστυχία.

Στις δημοκρατίες η εκάστοτε πολιτική που υλοποιείται είναι ή πρέπει να είναι αποτέλεσμα πλειοψηφικής και συνειδητής εκλογής των πολιτών. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η υποκειμενική πολιτική αντίληψη του κάθε πολίτη, ακόμη και αν αυτή εκφράζεται δημοκρατικά από την πλειοψηφία των πολιτών, είναι και η αντικειμενικά σωστή πολιτική.

Αν η θέση αυτή των πολιτών, που εκφράζεται με την ψήφο τους, οδηγήσει σε κυβερνήσεις, των οποίων οι πολικές που υλοποιούνται ανταποκρίνονται σε μεγάλο βαθμό στις προσδοκίες των πολιτών, τότε πράγματι ψήφισαν οι πολίτες υποκειμενικά και αντικειμενικά πολιτικά σωστά.

 Αν όμως συμβεί το αντίθετο, τότε η υποκειμενική αντίληψη δεν συμπίπτει με την αντικειμενική πραγματικότητα, η οποία τότε θα οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο από το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Τις επιπτώσεις βέβαια και στις δύο περιπτώσεις, θετικές και αρνητικές θα τις χρεωθεί ο ίδιος ο πολίτης.

Και τώρα επιστροφή στις ιταλικές εκλογές. Ο πανηγυρισμός των ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών οφείλεται στην υπόθεσή τους, ότι οι Ιταλοί πολίτες ψήφισαν εναντίον της σκληρής δημοσιονομικής λιτότητας, την οποίαν τους επέβαλε η πολιτική του τεχνοκράτη Πρωθυπουργού τους Mario Monti,  ο οποίος με την πολιτική του απεδείχθη - κατά τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια - μαριονέτα της Μέρκελ, κάτι που αντιλήφτηκαν ευτυχώς εγκαίρως οι πολίτες, και γι’ αυτό τον απέρριψαν εντυπωσιακά με την ψήφο τους.

Γιατί όμως ο Mario Monti επέβαλε στους συμπολίτες του αυτή τη σκληρή δημοσιονομική πολιτική, που τους οδήγησε στη λιτότητα; οδηγήθηκε από σαδιστικά γερμανικά (μερκελικά) αισθήματα, που θέλουν να βλέπουν τους λαούς να υποφέρουν;

Ως γνωστό το δημόσιο χρέος της Ιταλίας, αποτέλεσμα της ιταλικής πολιτικής των τελευταίων 30 χρόνων, ανέρχεται περίπου στα 2.016 δις €, δηλαδή στα 128% περίπου του ιταλικού ΑΕΠ (1.577 δις €). Τα ετήσια τοκοχρεολύσια, που πρέπει να πληρώνουν, όχι οι ιταλοί πολιτικοί, αλλά οι Ιταλοί φορολογούμενοι, ξεπερνούν κατά πολύ τα 200 δις €.

Η τάση είναι ανοδική. Η πολιτική προσπάθεια του Mario Monti αποσκοπούσε να σταματήσει αυτήν την γοργή άνοδο του δημόσιου χρέους, για να μη φτάσει και η Ιταλία να χρειαστεί τη βοήθεια των ευρωπαϊκών ταμείων στήριξης και του ΔΝΤ, που θα απαιτήσουν τελικά μνημόνια με πολύ μεγαλύτερες λιτότητες στο παρόν και το μέλλον.     

Και που είναι το ηγεμονικό αμάρτημα της Μέρκελ, που υποστήριξε την πολιτική του Monti για να αποφύγει η Ιταλία την πτώχευση, η οποία θα επηρέαζε αρνητικά το σύνολο των Χωρών της Ευρωζώνης και ιδιαίτερα το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα τους;

Και που είναι το ηγεμονικό αμάρτημα της Μέρκελ, που δεν θέλει την Ιταλία να καταλήξει σε χρηματοδότηση του χρέους της από τα ευρωπαϊκά ταμεία στήριξης, από το ΔΝΤ και από την ΕΚΤ, που θα έφερνε σε κίνδυνο το € και θα επιβάρυνε κατά πολύ τους Γερμανούς φορολογούμενους;

Και που είναι το ηγεμονικό αμάρτημα της Μέρκελ, που θέλει να βγει η Ιταλία από την κρίση από μόνη της, και μάλιστα όταν βλέπει ότι η Ιταλία μπορεί, αφού η ετήσια απόδοση της ιταλικής Οικονομίας με σχεδόν 70.000 € κατά απασχολούμενο, είναι ισάξια της γερμανικής;

 Και που είναι το ηγεμονικό αμάρτημα της Μέρκελ, όταν υποστηρίζει έναν Ιταλό Ηγέτη περισσότερο τεχνοκράτη και λιγότερο διεφθαρμένο πολιτικό, που προσπάθησε να πολεμήσει και την τεράστια διαφθορά των μέχρι τώρα ιταλών πολιτικών τύπου Μπερλουσκόνι;

Και που είναι το αυταρχικό αμάρτημα της Μέρκελ , όταν υποστήριξε έναν Ιταλό Πρωθυπουργό, που ειλικρινά προσπάθησε να μετριάσει κάπως την τεράστια φοροδιαφυγή, που τόσα χρόνια τώρα συμβάλει στην άνοδο των ελλειμμάτων του ιταλικού προϋπολογισμού, στην άνοδο του δημοσίου χρέους,  στη δυσλειτουργία των θεσμών του ιταλικού κράτος και τιμωρεί τους ειλικρινείς Ιταλούς φορολογούμενους;

               

Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι το χαστούκι των Ιταλών ψηφοφόρων εναντίον της Μέρκελ, όπως ισχυρίζονται τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, δεν θα επιστρέψει σαν Μπούμερανγκ εναντίον τους.  Διότι κατά πάσα δυνατότητα η Μέρκελ μάλλον γρήγορα θα το ξεπεράσει, το ερώτημα είναι όμως, μη χρειαστεί γι’ αυτό οι Ιταλοί ψηφοφόροι πολύ γρήγορα να της ζητήσουν συγνώμη.